درزندگی هرکسی اشتباهات زیادی رخ می دهد.گاهی اوقات این اشتباهات به انتخاب تبدیل می شوند.منظورم اشتباهاتیست که برای بار دوم و حتی سوم اتفاق می افتد.من هم اشتباه داشتم اما بزرگترین اشتباهم بزرگترین انتخابم شد.الان شده ام یک الگوی خوب یا بهتر یک عبرت بزرگ برای همه. بدترین زمان هنگامیست که قرار است با ان اشتباه بزرگ سال ها زندگی کنی و طوری وانمود کنی که انگار ککت هم نمی گزد.اما خودت خوب میدانی زندگی برایت بی معنیست اصلا مفهومی دراین زندگی باقی نمانده.جالب تراینکه تمام توانت را می گذاری برای توجیه اشتباهت و اغلب هم در دید بقیه پیروز می شوی و همه حسرت پشتکا

پاییز در راه است.کم کم صدای خش خش برگ ها شروع شده و من خیلی خوب دلیل این ترس را درک میکنم. پاییز همیشه برای من ترسناک بود. از زمانی که پی بردم پاییز چیزی جز اشفتگی برایم به همراه ندارد.درست عکس خیلی از هم سن و سال های خودم که خاطرات شیرینی را از پاییز به یادگار دارند,من جز تاریکی و ترس,تنهایی و سکوت چیزی به خاطر ندارم.چه شب هایی که در اوج تنهایی در اتاق کوچک خر پشتی خانه تا صبح باخودم کلنجار میرفتم. صدای برگ هایی که به خواسته باد کنار اتاق کشیده میشدند هم دم ان شب های تلخ بود.نور زرد اما کم اتاق خواب را از چشمهایم گرفته بود و من به حافظ پناه میبردم.بریده بودم

بعد از مدت ها دوری از نوشتن و قلم(کیبرد) به دست گرفتن دوباره ایزد یاری کرد و شروع به نوشتن کردم.شاید هیچوقت نوشته ها دیده نشن وشاید خیلی ها سرسری ازشون عبور کنن اما یه جا خوندم همیشه ضعیف ترین جوهر ها از قوی ترین حافظه ها ماندگار تر اند. حدودا9سال پیش بود که برای اولین بار شروع کردم به نوشتن و روز"مرگی" های تکراری رو با هزار آب و تاب می نوشتم که دست بر قضا درگیر مهاجرت شدیم و دفتر دوست داشتنی من در این گیرو دار گم شد.خیلی غصه خوردم و بااینکه چندبار همه جارو گشتم اما انگار قسمت بود که دیگه اون دفتر رو نداشته باشم.اما چیزی که تواین قضیه برام جالب بود این بود ک